"At its simplest, physical-theatre is theatre where the primary means of creation occurs through the body rather than through the mind. In other words, the somatic impulse is privileged over the cerebral in the making process. This is true whether the product is an original devised piece or an interpretation of a scripted text. This does not mean that the intellectual demands of the idea or script are jettisoned. The intellectual is grasped through the physical engagement of the body because, as Lecoq puts it, 'the body knows things about which the mind is ignorant'."
«Στην απλούστερη μορφή του, σωματικό θέατρο είναι το θέατρο στο οποίο η δημιουργία συντελείται πρωτίστως μέσω του σώματος και όχι μέσω του νου. Με άλλα λόγια, στη διαδικασία της δημιουργίας η σωματική παρόρμηση προτάσσεται έναντι της διανοητικής. Αυτό ισχύει είτε το αποτέλεσμα είναι μια πρωτότυπη παράσταση θεάτρου της επινόησης είτε η ερμηνεία ενός γραπτού κειμένου. Αυτό δεν σημαίνει ότι παραμερίζονται οι διανοητικές απαιτήσεις της ιδέας ή του κειμένου. Το διανοητικό στοιχείο συλλαμβάνεται μέσω της σωματικής εμπλοκής, διότι, όπως το διατυπώνει ο Lecoq, “το σώμα γνωρίζει πράγματα που ο νους αγνοεί”.»
Η Dymphna Callery [Ντίμφνα Κάλλερυ] ορίζει το σωματικό θέατρο με κριτήριο τη δημιουργική διαδικασία, στην οποία η σωματική παρόρμηση προηγείται της διανοητικής επεξεργασίας. Ο ορισμός της καλύπτει τόσο το θέατρο της επινόησης όσο και την ερμηνεία γραπτού κειμένου, γεγονός που εξηγεί το εύρος του πεδίου. Επικαλούμενη τον Jacques Lecoq, η συγγραφέας αναγνωρίζει στο σώμα μια αυτόνομη μορφή γνώσης.
Callery, D. (2001). Through the body: A practical guide to physical theatre. London: Nick Hern Books, σ. 4.